ទីតាំង: ភូមិដំណាក់ហ្លួង ខេត្តបាត់ដំបង
សេចក្ដីសង្ខេប: គំនិតផ្តួចផ្តើមអភិវឌ្ឍន៍មូលដ្ឋានដូចជាធនាគារគោ និងគម្រោងឥណទានផ្តល់មធ្យោបាយសម្រាប់គ្រួសារដែលរស់នៅជាមួយមេរោគអេដស៍/ជំនួយក្នុងការលើកខ្លួនចេញពីភាពក្រីក្រ។
ទាំង សារុន និងប្រពន្ធឈ្មោះ សុផានី* បានរស់នៅជាមួយមេរោគអេដស៍អស់រយៈពេលជាង ១០ ឆ្នាំមកហើយ។ លោក សារុន ពន្យល់ថា “ពីមុនយើងគ្រាន់តែស្នាក់នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យពេញមួយថ្ងៃដោយគ្មានអ្វីធ្វើ។ ក្នុងឆ្នាំ ២០០៨ ក្នុងនាមជាគ្រួសារក្រីក្របំផុតមួយក្នុងភូមិ លោក សារុន ត្រូវបានគេផ្ដល់កូនគោឈ្មោលមួយក្បាលពីធនាគារគោភូមិរបស់គាត់។ ក្រោយមក គាត់អាចដោះដូរគោបានកូនគោ២ក្បាលទៀត ដោយលក់មួយក្បាល យកលុយទៅទិញម៉ាស៊ីនសប់ខ្យល់ដើម្បីបង្កើតអាជីវកម្មប៉ះកង់។ លើសពីនេះទៀត គាត់បានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលពីមិត្តភក្តិលើជំនាញពាណិជ្ជកម្មទៀតផង។
“នៅពេលខ្ញុំចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មជាមួយម៉ាស៊ីនសប់ខ្យល់ ខ្ញុំមានអតិថិជនតិចជាងមុន ហើយឥឡូវនេះខ្ញុំអាចរកប្រាក់ចំណូលបានតិចតួច។ ប៉ុន្តែពេលខ្លះយើងប្រឈមនឹងការខ្វះខាតស្បៀងអាហារ ដូច្នេះសហគមន៍នឹងជួយខ្ញុំនូវអង្ករពីធនាគារស្រូវ»។ ហេតុដូច្នេះហើយ នៅខែតុលា ឆ្នាំ ២០១២ សារុន បានយកប្រាក់កម្ចីចំនួន ១,៥ លានរៀល (ប្រហែល ៣៧០ ដុល្លារអាមេរិក) ពីគម្រោងឥណទានភូមិរបស់គាត់ ដែលគាត់បានប្រើដើម្បីទិញឧបករណ៍ និងសម្ភារៈចាំបាច់សម្រាប់ជួសជុលម៉ូតូ និងកង់។
អាជីវកម្មរបស់សារុនឥឡូវនេះបានពង្រីកពីការបញ្ចូលខ្យល់ក្នុងសំបកកង់ទៅជាតូបជួសជុលម៉ូតូ និងកង់ដែលទទួលបានជោគជ័យ។ សារុននិយាយដោយមោទនភាពថា៖ «ឥឡូវនេះខ្ញុំមានសម្ភារៈបន្ថែមទៀតដែលខ្ញុំអាចផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារខ្ញុំបានដោយខ្លួនឯង។ ស្ថិតនៅតាមបណ្តោយផ្លូវធំ អាជីវកម្មដែលរីកចម្រើនមានស្តុកទុកយ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេងជាមួយជួរសំបកកង់ គ្រឿងបន្លាស់ និងសម្ភារៈផ្សេងៗ ដែលផ្តល់ការងារឱ្យទាំងលោក សារុន និងភរិយា សុផានី។ “ឥឡូវនេះអាជីវកម្មរបស់ខ្ញុំដំណើរការទៅបានល្អ យើងអាចរកចំណូលបានជាង ១ ម៉ឺនរៀលក្នុងមួយថ្ងៃ។ ខ្ញុំប្រើលុយ៣ពាន់រៀលដើម្បីសងសហគមន៍សម្រាប់កម្ចីរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រាក់ប៉ុន្មានទៀតយើងទុកសន្សំ»។
រៀបការមានកូនបួននាក់ សារុន និងសុផានី បានដឹងពីអត្ថប្រយោជន៍នៃការរៀនជំនាញវិជ្ជាជីវៈ។ លោកស្រីសុផានី បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំសង្ឃឹមថាកូនរបស់ខ្ញុំអាចរៀនជំនាញវិជ្ជាជីវៈ និងជួយខ្លួនឯងបាន»។
* ឈ្មោះសារុន និងសុផានី ត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីការពារអត្តសញ្ញាណរបស់ពួកគេ
